Εισαγωγή
Πολλές φορές στη ζωή μας μπορεί να νιώσουμε ότι αποτύχαμε. Ότι δεν έχουμε πραγματοποιήσει τα όνειρά μας. Ότι αλλού σκοπεύαμε να πάμε και αλλού τελικά μας οδήγησε η ζωή. Τις στιγμές που σε κατακλύζουν αυτές οι σκέψεις, στάσου και να αναλογίσου κάποια πράγματα.
Το ανθρώπινο μυαλό είναι έτσι βάση δομής, ώστε να αναζητά συνεχώς την εξέλιξη και συχνά τίποτα να μη του είναι αρκετό. Αυτό μπορεί να λειτουργεί θετικά, καθώς μας ωθεί στην εξέλιξη και στο κυνήγι νέων στόχων. Μπορεί όμως και να γίνει παγίδα, όταν η αίσθηση της ανικανοποίητου και η ανάγκη για συνεχή πρόοδο είναι συνεχώς εκεί. Η παγίδα αυτή κάνει την εμφάνισή της όταν δεν δίνουμε στον εαυτό μας τα “μπράβο” και την επιβράβευση που του αξίζουν. Επιβράβευση για όσα έχουμε ήδη καταφέρει και όχι να εστιάζουμε αποκλειστικά σε όσα θέλουμε να πετύχουμε στο μέλλον.
Παράλληλα, πολλές φορές μπερδεύουμε την έννοια της προσωπικής επιτυχίας με την κοινωνική ή την οικογενειακή επιτυχία. Εκεί είναι που χάνουμε τον εαυτό μας και αρχίζουμε να τρέχουμε για να πετύχουμε στα μάτια των άλλων. Είναι μια μορφή επιτυχίας που συχνά μας προσφέρει ελάχιστη ή και καθόλου εσωτερική ικανοποίηση. Επιπλέον μπορεί ακόμη και να επηρεάσει αρνητικά την ψυχική μας υγεία. Ειδικά όταν αυτή η επιτυχία δημιουργεί σύγκρουση με τα εσωτερικά μας πιστεύω και τις πραγματικές μας ανάγκες. Εκεί το αποτέλεσμα μπορεί να είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που επιδιώκουμε.
Σε αυτό το άρθρο θα δούμε κάποιες βασικές παραδοχές για την έννοια της επιτυχίας. Αν τις ενστερνιστούμε, μπορούν να μας βοηθήσουν στο να νιώθουμε επιτυχημένοι πιο συχνά, ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες.
1) Η επιτυχία δεν είναι το ίδιο για όλους
Σε κάθε εποχή, η κοινωνία ορίζει τα πλαίσια και τα ιεραρχικά κριτήρια της επιτυχίας. Υπάρχουν κοινά σημεία σε κάθε εποχή, όπως είναι η ομορφιά, ο πλούτος και η μόρφωση. Όμως κάθε εποχή έχει και τα δικά της μοναδικά κριτήρια. Ένα τέτοιο παράδειγμα κριτηρίου της εποχής μας είναι η επιτυχία μέσω των ακολούθων στα social media. Αυτό παλαιότερα αντιστοιχούσε στην κοινωνική δημοφιλία, όμως σαφώς δεν είχε τη μορφή που έχει σήμερα. Όμως η επιτυχία δεν ορίζεται με το ίδιο τρόπο για όλους τους ανθρώπους.
Για όσα νιώθεις περήφανος για τον εαυτό σου, όταν είσαι μόνος, για αυτά να πολεμάς. Για όσα καταφέρνεις και σου είναι αδιάφορο αν θα έχεις την κοινωνική αποδοχή ή όχι. Αυτοί είναι οι στόχοι που μπορούν να σε οδηγήσουν στην προσωπική επιτυχία. Και αν τυχαίνει να συμπίπτουν και με την κοινωνική επιτυχία, ακόμη καλύτερα. Αν όχι, τότε χρειάζεται να σκεφτείς αν θα θυσιάσεις κάποιον προσωπικό στόχο και ποιο είναι το κόστος και το όφελος αυτής της επιλογής.
2) Πάντα θα υπάρχουν καλύτεροι και χειρότεροι από εμάς. Δεν ανταγωνίζεσαι κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό σου
Αν πέτυχες κάτι και ο διπλανός το κάνει καλύτερα, αυτό δεν σημαίνει πως δεν πέτυχες εσύ. Η επιτυχία και η επίτευξη των στόχων σου είναι μια μάχη με εσένα και τον παλιό σου εαυτό. Ακόμα και αν βρεις αυτό το ένα πράγμα στο οποίο είσαι τρομερά καλός, πάντα θα υπάρχει κάποιος καλύτερος. Ειδικά στο σήμερα, όπου υπάρχει το διαδίκτυο, δεν θα είναι και δύσκολο να τον ανακαλύψεις.
Οπότε εστίασε στο να ξεπερνάς τον εαυτό σου κάθε μέρα, έστω και λίγο, και όχι τους άλλους. Η σκάλα της επιτυχίας είναι για εσένα και τον εαυτό σου.
3) Μην περιμένεις το τέλειο, απλά ξεκίνα και βελτίωνε στη συνέχεια
Όταν έχεις μια ιδέα, ένα project ή έναν στόχο να πραγματοποιήσεις, μην περιμένεις τις τέλειες συνθήκες. Ξεκίνα τώρα. Κάνε πραγματικότητα αυτό που έχεις στο μυαλό σου, ακόμη κι αν δεν είναι τέλειο ή ακριβώς όπως το θες. Μπορείς και είναι απαραίτητο, στη συνέχεια να το βελτιώσεις και να το εξελίξεις. Όμως όσο περιμένεις, τόσο χρόνο χάνεις. Χρόνο κατά τον οποίο η δημιουργία σου θα μπορούσε ήδη να υπάρχει εκεί έξω. Και επιπλέον εσύ θα είχες πραγματικά δεδομένα για να τη βελτιώνεις.
Το να περιμένεις συχνά δημιουργεί το αίσθημα της αποτυχίας. Αντίθετα, αν προσπαθήσεις, το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να μην πάει όπως θα ήθελες. Όμως ακόμη και τότε, θα μπορέσεις να μάθεις από αυτό ή να το εξελίξεις.
4) Μήπως δεν πέτυχες τους στόχους σου, επειδή έπαψαν να είναι στόχοι σου; Μήπως δεν βλέπεις την επιτυχία σου, επειδή κοιτάς αλλού μόλις πετύχεις κάτι;
Εδώ υπάρχουν δύο πτυχές της σκέψης μας που μπορεί να μην μας αφήνουν να δούμε τις επιτυχίες μας.
Η πρώτη είναι ότι μπορεί να έχουμε θέσει έναν στόχο να πραγματοποιήσουμε μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, όμως, μπορεί να καταλάβουμε πως δεν πιστεύουμε πλέον σε αυτόν τον στόχο, ότι δεν μας εκφράζει πια. Όπως είναι λογικό, αλλάζουμε τον στόχο μας και δεν καταβάλουμε προσπάθεια να τον πετύχουμε άλλο ή με την ίδια δυναμική. Όταν λοιπόν κοιτάμε αυτόν τον στόχο, νιώθουμε πως αποτύχαμε, πως δεν τον καταφέραμε. Ενώ στην πραγματικότητα έχουμε σταματήσει την προσπάθεια για επίτευξη αυτού του στόχου ήδη από τα μισά της διαδρομής. Πολλές φορές, ακόμη και όταν το καταλάβουμε, συνεχίζουμε την προσπάθεια για χάρη του χρόνου που ήδη αφιερώσαμε σε αυτόν τον στόχο. Αλλά πόσο κερδισμένοι βγαίνουμε όταν, για χάρη του χαμένου χρόνου, καίμε κι άλλο χρόνο;
Η δεύτερη πτυχή αφορά το πώς βλέπουμε έναν στόχο πριν τον πετύχουμε. Από μακριά δείχνει τεράστιος και μας γεμίζει χαρά και ανυπομονησία. Μόλις φτάσουμε εκεί, όμως, δεν πανηγυρίζουμε, ούτε το γιορτάζουμε όσο πρέπει. Αυτό που κάνουμε είναι να θέτουμε τον επόμενο στόχο. Έτσι, όταν κοιτάμε πίσω τις επιτυχίες μας, δεν υπάρχει η ανάμνηση της επιτυχίας του αρχικού στόχου. Άραγε, πόσους στόχους μας έχουμε πετύχει όλοι, που δεν τους δώσαμε τον χώρο που τους άρμοζε μέσα μας;
5) Μήπως συνδέεις την επιτυχία με την αποδοχή των άλλων και όχι με τα δικά σου θέλω;
Τέλος, όπως αναφέραμε στην αρχή, εδώ μιλάμε για την αποδοχή από δικούς μας ανθρώπους και όχι γενικά της κοινωνίας. Ο καθένας έχει τον δικό του ορισμό της επιτυχίας, αλλά πολλοί από εμάς κάνουμε συνεχώς προσπάθειες να πετύχουμε όχι για εμάς, αλλά για να ευχαριστήσουμε τους σημαντικούς μας ανθρώπους (γονείς, συντρόφους, φίλους κ.ά.). Αυτό μπορούμε να το δούμε συχνά σε παιδιά που θέλουν να έχουν συνεχώς ικανοποιημένους τους γονείς τους. Ή σε συντρόφους που κάνουν αλλαγές στον τρόπο ζωής τους για να είναι ‘επιτυχημένοι’ στα μάτια του άλλου.
Όμως, αν είμαστε επιτυχημένοι για τους άλλους, ποιος θα είναι για εμάς; Το πρόβλημα είναι ότι όταν η επιτυχία μας είναι συνδεδεμένη με την αποδοχή των άλλων, χάνεται η αίσθηση του τι πραγματικά θέλουμε και ποιοι είμαστε. Η επιτυχία τότε σταδιακά γίνεται βάρος, καθώς προσπαθούμε να ανταποκριθούμε σε προσδοκίες που δεν είναι δικές μας, αντί να αναγνωρίζουμε και να γιορτάζουμε τα προσωπικά μας επιτεύγματα.
Αν νιώθεις ότι χρειάζεσαι χώρο για να ξαναδείς τι σημαίνει επιτυχία για εσένα και να αποτυπώσεις τη δική σου πορεία, ένα ημερολόγιο προσωπικής κατεύθυνσης μπορεί να λειτουργήσει σαν σημείο αναφοράς στη διαδρομή σου.
Συνοψίζοντας
Αυτές ήταν μερικές σκέψεις για παραδοχές που μπορεί να μας βοηθήσουν να δώσουμε αναγνώριση και χώρο στις προσωπικές μας επιτυχίες. Η δυτική κοινωνία προωθεί συνεχώς την αδιάλειπτη προσπάθεια για βελτίωση του εαυτού σε όλους τους τομείς, αλλά και τη σύγκριση με τους γύρω μας. Όμως αυτό συχνά οδηγεί σε αίσθηση ανεπάρκειας και αποτυχίας. Αν όμως δούμε τις παραπάνω παραδοχές, μπορούμε να δούμε και τον επιτυχημένο εαυτό μας, να του δώσουμε την αναγνώριση που του αξίζει και να τον συγχαρούμε για τις μέχρι τώρα επιτυχίες του, αλλά και για αυτές που σίγουρα θα έρθουν .
Αν σε ενδιαφέρουν τέτοιου είδους άρθρα, μπορείς να βρεις περισσότερα εδώ!